Rozdział IV

Od ich kłótni minęły dwa tygodnie. Nie odzywali się do siebie, widywali się tylko, gdy pracowali i od czasu do czasu na korytarzach. W końcu po tygodniu, Arno nie widział Alice w ogóle. Nie wychodziła z pokoju, a z relacji, jakie zdawała mu Aline, wiedział tyle, że spała lub płakała. Nie wychodziła nawet na sesje i to Bumby do niej przychodził. Na zapytanie, czy mógłby mu powiedzieć, co się z nią dzieje, powiedział tylko tyle, że ostatnio było tak trzy miesiące wcześniej. Arno nic to nie mówiło. Była już sytuacja, że zamykała się w pokoju na kilka dni i albo wyła cały dzień, albo spała?

Stał pod drzwiami jej pokoju, stukając palcami o ścianę. Zastanawiał się, czy zapukać. Może ona wcale nie chce go widzieć. A może właśnie potrzebuje rozmowy z kimś innym niż z Bumbym i nieświadomą Aline?

W końcu zapukał w drewniane drzwi. Nie dostał odpowiedzi. Nacisnął na klamkę, a te okazały się otwarte. Wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi. Alice leżała skulona tyłem do niego, jej palce były wplątane w jej czarne włosy. Słyszał ciche łkania.
— Ciii... spokojnie. — Usiadłszy obok, pogładził jej skołtunione włosy.
Dziewczyna niemrawo podniosła się do pozycji siedzącej. Wszystkie kości i mięśnie ją bolały, nie miała siły siedzieć. Spojrzała na niego czerwonymi, załzawionymi oczami. Jej smutne spojrzenie go zdołowało.
— Nie chcę z nikim rozmawiać — szepnęła. — Nie chcę, byś widział mnie w takim stanie. — Spuściła głowę, zasłaniając włosami twarz.
— Źle się czujesz?
— Czuję się tragicznie — syknęła. — Wiesz, jak może czuć się człowiek, podczas stanu depresyjnego? Jeżeli nie wiesz, to ci powiem. Czuje się jak niewart niczego śmieć.
— Wiesz, tak się składa, że coś o tym wiem — odrzekł, przysuwając się do niej.
Z początku chciał ją przytulić, ale zdał sobie sprawę, że zaczyna się do niej przywiązywać.

Przecież przyjaźń w tym wypadku nie jest zła... Prawda?

— Nie krępuj się. — Załkała. — Jeżeli musisz wyjść, to wyjdź.
Arno pokręcił głową i objął ją. Alice oparła głowę na jego torsie, prawie leżąc na chłopaku. Będąc w jego objęciach, czuła się niezwykle przyjemnie, bezpiecznie.
— Co byś zrobił, gdybyś mógł przeżyć swoje życie jeszcze raz?
— Pomyślmy. — Zadumał się. — Jeśli miałbym możliwość ponownie przeżyć swoje życie, jedyną rzeczą, jakiej bym nie zrobił, byłoby przywiązanie do kilku osób, które dzięki temu nie zginęłyby, a cieszyły dalszym życiem. — Westchnął smutno. — A ty?
— Uratowałabym moją rodzinę przed pożarem. Może nie miałabym tylu kłopotów.
— Ale spójrzmy na to tak — zaproponował — gdyby nie to wszystko, co przeszliśmy, najpewniej nigdy byśmy się nie spotkali. Ja mieszkałbym w Wersalu, ty ze swoją rodziną.
— To niepoznanie cię, nie zrobiłoby dużej różnicy w moim życiu.
— I znów ranisz moje uczucia! Złamałaś mi serce! — żalił się, gestykulując teatralnie.
— Musisz się do tego przyzwyczaić — mruknęła, zamykając oczy i wtulając się w niego. — Nie obrazisz się chyba, jak użyję cię jako poduszkę, prawda? — spytała, ziewając.
— Nie obrażę się. Choć nie ukrywam, że wolałbym wyjść na spacer i kawę.
— Lub na gorącą czekoladę — powiedziała rozmarzona. — Możemy pójść jutro?
— Jak sobie życzysz — odparł, przykrywając dziewczynę kocem. — Słodkich snów, Alice.

Obudziła się późną nocą. Leżała pod kołdrą, a po chłopaku nie było śladu. Wstała i wyjrzała przez okno. Na zewnątrz padał pierwszy, grudniowy śnieg. Otworzyła je, a chłodne powietrze sprawiło, że na jej rękach pojawiła się gęsia skórka. Wybiegła z pokoju i pobiegła do sypialni Arna. Wparowała do środka i podbiegła do śpiącego chłopaka.
— Arno, obudź się — pisnęła, trząchając nim.
— Co? — Jęknął, przykrywając się kołdrą.
— Chodź na zewnątrz. Pada śnieg! Pierwszy śnieg!
— Alice, daj mi spać, jest środek nocy. Jutro wyjdziemy na dwór.
— Czy ty mnie masz za małe dziecko? Wiem, że jest środek nocy, ale ty chyba nie masz pojęcia, jak dawno nie widziałam śniegu. No proszę!
— Jasny gwint — mruknął. — Niech będzie, tylko daj mi się ubrać.

Alice wyszła z sypialni i czekała na niego pod drzwiami. Kiedy wyszedł, pociągnęła go za rękę na dwór. Uniosła głowę do góry i zamknęła oczy. Płatki śniegu opadały na jej bladą twarz i zaplątywały się w czarne włosy. Nie przeszkadzało jej zimno ani to, że był środek nocy, a ona razem z Arnem stała na zewnątrz i marzła.
— Kiedyś — zaczęła — marzyłam, że ktoś wyzna mi miłość w nocy, gdy będzie padał pierwszy, grudniowy śnieg — opowiedziała, patrząc na niego. — Głupie, co?
— Nie. Ja kiedyś marzyłem, by znaleźć prawdziwą miłość. To jest dopiero głupie. — Zaśmiał się smutno i spojrzał w jej oczy.
— Wołałabym żyć w samotności niż się zakochać. To wiadome, że ta druga osoba i tak kiedyś odejdzie, a tobie pozostanie tylko ból po jej stracie.