Przeklęci

Walentynki. Dzień, w którym Alice postanowiła siedzieć w pokoju i nie wychodzić, jakby miała zarazić się trądem. Walentynek nienawidziła od zawsze... A przynajmniej, od kiedy zakochała się po raz pierwszy. Usiadłszy przy biurku, wyciągnęła słoiczek z tabletkami i postawiła go przed sobą. Zaczęła na niego patrzeć i się nim bawić. Pragnę być tak jak ty... Leżeć zimna w ziemi jak ty... Aureola, oślepiająca ściana między nami... Rozpływa się i znów zostawia nas same... Szmer, nawiedzanie gdzieś daleko stąd... Wierzę, że nasza miłość może ujrzeć nas poprzez śmierć... Nuciła cicho, patrząc cały czas na słoiczek. Widok tabletek, przesypujących się powoli z jednej na drugą stronę, odprężał ją. Przymknęła oczy, wciąż nucąc, a na jej ustach pojawił się cień uśmiechu. — Mogę? — Usłyszała znienacka. Podskoczyła, przestraszona i przewróciła słoiczek i zakryła go dłonią. Szybko uniosła głowę i spojrzała za siebie. Arno... ty chu... — Nie strasz mnie — przerwała swoją myśl. — Jasne, wej...

Na szlak moich blizn poprowadź palec, by nasze drogi spleść gwiazdom na przekór. Otwórz te rany, a potem zalecz aż w zawiły losu ułożą się wzór... Śpiewał, przygotowując obiad. Słowa piosenki cały czas chodziły mu po głowie. Nie mógł się na niczym skupić od kilku dni. Brakowało mu Alice. Jej czarnych włosów, zielonych oczu, chamskich odzywek, śmiechu, uśmiechu, zapachu bzu i agrestu. Boże, nie wierzę, pomyślał. Poznałem Alice przez te kilka miesięcy lepiej niż Elisé przez kilkanaście lat. Pomijając, że... Chryste, Bumby chyba ma rację. To już nie jest przyjaźń. Jak mi jej brakuje. Jedynym moim marzeniem w tym momencie jest to, by ją przytulić. Z moich snów uciekasz nad ranem,  cierpka jak agrest, słodka jak bez. Chcę śnić czarne loki splątane,  zielone oczy mokre od łez... — Nie wiedziałam, że piszesz piosenki. — To... Po prostu chodziło mi dłuższy czas po głowie — rzekł, podnosząc głowę. Uśmiech zszedł z jego twarzy, zastąpiony zdziwieniem. Wytarł ręce o ścierk...